kognitywistyka@kul.pl +48 81 442 42 53

plebiscyt, słownik, słowo roku

Smartwica, alfasamcyna, podbaza, kmwtw, nosacz – czy wiecie co oznaczają te słowa w slangu młodzieżowym?

Rozstrzygnięto plebiscyt na młodzieżowe słowo roku 2017!

W plebiscycie oddano ponad 5000 głosów. Najwięcej – 417 – padło na zeszłorocznego zwycięzcę – rzeczownik sztos. Na drugim miejscu z 269 głosami jest neologizm dwudzionek, który ma zastąpić weekend. 227 głosów oddano na wyraz XD w komunikacji pisanej, później dziś także element języka mówionego, zapisywany w zgłoszeniach także iksde.

135 głosów padło na rodzinę wyrazów z rdzeniem ogar: ogarnąć/ogarniaćogarnieogar, także docenionych już w ubiegłorocznym plebiscycie. Do granicy 100 punktów zbliżył się jeszcze skrótowiec RIGCZ – rozum i godność człowieka, który uzyskał 93 głosy.

Zwycięzcą naszego plebiscytu nie może być zeszłoroczny laureat. Drugie z kolei słowo – dwudzionek – to słabo akceptowany purystyczny pomysł, wyśmiewany już przez Juliana Tuwima, który uważał, że weekendu niczym zastępować nie trzeba. Uznajemy więc, że młodym słowem roku 2017 jest kolejne na liście XD.
Rzeczownik XD, który może też funkcjonować jak wykrzyknik, partykuła, nieodmienny przymiotnik lub przysłówek, powstał jako połączenie liter symbolizujące graficznie uśmiech. Jest więc znakiem ikonicznym. XD, dziś zapisywane także iksde, należy głównie do języka pisanego mediów społecznościowych, ale pojawia się również w języku mówionym. W polszczyźnie rozpowszechnił się prawdopodobnie kilka lat temu. W angielskojęzycznej sieci XD funkcjonuje od roku 2003 (pierwszy wpis w słowniku slangu Urban Dictionary).

Oprócz zwycięzcy głosowania powszechnego (choć arytmetycznie dopiero na trzecim miejscu) przyznajemy nagrody w kategoriach: najciekawszy neologizm i najciekawsza metafora. Tutaj nie decyduje liczba zgłoszeń. Wśród neologizmów największe wrażenie robi na nas smartwica, zapisywana także jako smartfica – kolejna nazwa chorobliwego uzależnienia od telefonu komórkowego. Jest to propozycja sugestywna, świadcząca o znajomości polskiego słowotwórstwa, niestety nierozpowszechniona.

Wśród neologizmów w powszechnym użyciu wyróżniamy czasownik odjaniepawlić/odjaniepawlać (się) w znaczeniu ‘zdarzyć się niespodziewanie’. Najbardziej typowe użycie to pytanie „Co tu się odjaniepawla?”. Ten czasownik jest używany powszechnie nie jako bluźnierstwo czy wyraz antykościelnej fobii, lecz raczej naturalna reakcja na wszechobecny w przestrzeni publicznej zewnętrzny kult. Młodzież i slang młodzieżowy reagują buntem na różne narzucane publicznie narracje: prawicowe i lewicowe, religijne i liberalne.

Wśród neosemantyzmów (metafor leksykalnych) wybieramy rzeczownik pocisk i pokrewny czasownik pocisnąć kogośPocisk to cięta riposta lub wypowiedź pogrążająca przeciwnika. Cała komunikacja młodzieży to kultura pocisków.

Marek Łaziński

Zobacz w galerii subiektywny wybór słów z definicjami oryginalnymi oraz gdzieniegdzie – z komentarzami językoznawcy.

Źródło: Słownik Języka Polskiego https://sjp.pwn.pl

Spotkanie Opłatkowe i wspólne kolędowanie

Spotkanie Opłatkowe i wspólne kolędowanie

Studenci Wydziału Filozofii KUL serdecznie zapraszają na tradycyjne przedświąteczne
Spotkanie Opłatkowe i wspólne kolędowanie,
które rozpocznie się w dniu 19. grudnia 2017 r. (wtorek) w s. 208
Gmachu Głównego KUL o godz. 18.00.

Od dziś „ptasi móżdżek” nabiera nowego znaczenia. Geniusz ptaków

Od dziś „ptasi móżdżek” nabiera nowego znaczenia

Geniusz ptaków

Autorka przedstawia najnowsze odkrycia naukowe dotyczące niezwykłych ptasich zdolności, ubarwiając opowieść licznymi anegdotami. Jak się okazuje, poza doskonałą orientacją w terenie czy umiejętnością korzystania z narzędzi, zwierzęta te wykazują ogromną inteligencję społeczną. Potrafią zwodzić, manipulować i podsłuchiwać. Wzywają świadków, gdy odkryją śmierć swoich pobratymców, opłakują zmarłych i całują na pocieszenie. A niektóre potrafią nawet rozpoznać swoje odbicie w lustrze. To idealna lektura nie tylko dla miłośników ptaków, ale także dla wszystkich ciekawych otaczającego nas świata.

Czy wiesz, że…? 

  • Czarnowron zdobywa swoje ulubione orzechy, kładąc je na przejściu dla pieszych. Czeka, aż przejeżdżające samochody zmiażdżą łupiny, a na czerwonym świetle spokojnie zbiera smakołyki.
  • Orzechówka popielata ukrywa swoje zapasy – nawet 30 000 ziaren – na obszarze kilkunastu kilometrów kwadratowych i potrafi je wszystkie odnaleźć po kilku miesiącach.
  • Przedrzeźniacz umie zapamiętać do 2000 różnych melodii, choć jego mózg jest ponad tysiąc razy mniejszy od naszego.

Kocham ptaki od zawsze. Jedyną rzeczą lepszą od miłości jest miłość połączona z głębokim szacunkiem. Geniusz ptaków to wyraz najgłębszego szacunku dla pięknych, genialnych stworzeń, które żyją dokoła nas, w naszych ogrodach, które dzielą z nami powietrze, a także o wiele więcej  potencjału umysłowego niż moglibyśmy podejrzewać.

Carl Safina, autor Beyond Words: What Animals Think and Feel

U źródeł Geniuszu ptaków, pracy zachwycającej, przełomowej i wnikliwej, odzwierciedlającej  spojrzenie ciekawskiego, inteligentnego poszukiwacza, leżą zachwyt oraz jego bliski krewny, głęboki szacunek dla wszelkiego życia. To książka, która domaga się patrzenia na świat przez pryzmat kategorii moralnych.

Rick Bass, autor The Ninemile Wolves i  For a Little While: New and Selected Stories

  • Jennifer Ackerman
  • Geniusz ptaków
  • Przekład Barbara Gutowska-Nowak
  • Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego , Kraków, 2017
  • Seria : #nauka
  • ISBN: 978-83-233-4333-2
  • stron: 352

Jennifer Ackermann (ur. 1959) – pisze o nauce, przyrodzie i biologii człowieka od niemal 30 lat. Jest autorką poczytnych książek popularnonaukowych. Współpracuje m.in. z czasopismami Scientific American, National Geographic i The New York Times. Stypendystka Literature Fellowship in Nonfiction w ramach National Endowment for the Arts, Bunting Fellowship oraz Alfred P. Sloan Foundation.

Geniusz ptaków

Czy ptaki się bawią? Czy robią cokolwiek tylko dla przyjemności?

Nathan Emery, specjalista w dziedzinie inteligencji zwierząt i starszy wykładowca na Uniwersytecie Queen Mary w Londynie, oraz Nicola Clayton z Uniwersytetu Cambridge twierdzą, że bawią się wyposażone w większe mózgi gatunki gniazdowników (podobnie jak wiele ssaków), choć – jak piszą – „wydaje się to stosunkowo rzadkie u ptaków. Skłonność do takich zachowań, obserwowanych tylko u 1 procenta z około 10 000 gatunków, przejawiają właściwie wyłącznie gatunki o wydłużonym wczesnym okresie rozwojowym, takie jak wrony i papugi”.

Zdaniem Emery’ego i Clayton celem zabawy nie musi być wyłącznie przygotowanie ptaka do dorosłego życia. Może ona redukować stres, zacieśniać więzi społeczne albo po prostu sprawiać przyjemność. „Ptaki, tak samo jak my, mogą się bawić, ponieważ to prawdziwa frajda”, wyjaśniają; „endogenne opioidy, które wydzielają się w organizmie pod wpływem zabawy, dostarczają przyjemnych doznań”. Oznacza to, że zabawa może sama w sobie stanowić spełnienie.

Zdaniem zoolog Millicent Ficken jedynie inteligentne ptaki są zdolne do złożonych zabaw. Właśnie poprzez zabawę dokonują one odkryć i badają zależności między swoimi działaniami a światem zewnętrznym. Innymi słowy zabawa wymaga inteligencji, a równocześnie rozwija ją i kształtuje.

Najbardziej niespożytą chęć zabawy wykazują przedstawiciele rodziny papug. Wiele lat temu, kiedy moi rodzice kupili nam aleksandrettę, razem z nią kupili także mnóstwo zabawek: drabinki, lusterka, dzwonki, wszystko wykonane z taniego plastiku w jaskrawych kolorach. W tamtych czasach było to standardowe wyposażenie klatki papugi. Samiec aleksandretty, którego nazwaliśmy Gre-Gre, bawił się każdym nowym przedmiotem, dopóki go nie połamał. Dziś w sklepach zoologicznych można kupić całe kolekcje specjalnych zabawek dla papug. Papugi żako wolą się bawić rolkami papieru toaletowego, ulotkami reklamowymi, patyczkami od lodów, tekturowymi kubkami i plastikowym skuwkami – wszystkim, co jest zrobione z papieru, tektury, drewna, niewyprawionej skóry i co mogą porwać na strzępy, przeżuć albo zniszczyć w jakiś inny sposób. Czasami tak bardzo zatracają się w zabawie, że spadają ze swoich żerdek.

Jak wynika z obserwacji specjalistów, niekwestionowanymi królami ptasich zabaw są papugi kea, ptaki wielkości wrony, występujące w Alpach Południowych w Nowej Zelandii. Ze względu na ich wścibstwo, zuchwałość oraz inteligencję dorównującą inteligencji naczelnych nadano im przydomek „górskich małp”. W pewnej książce znajdujemy następujące wyjaśnienie etymologii ich łacińskiej nazwy, Nestor notabilis: „Nestor był legendarnym greckim bohaterem, który dożył sędziwego wieku, słynął ze swego doświadczenia i mądrości. Jego imię bywa często używane jako synonim mądrego doradcy, przywódcy”. A niżej psującą cały efekt uwagę, iż Linneusz nazwał tym imieniem rodzinę papug, prawdopodobnie „nie przypisując mu jakiegoś szczególnego znaczenia”.

Może. A może nie.

Zdaniem dwojga naukowców, Judy Diamond i Alana Bonda, którzy badają kee od wielu lat, są one przypuszczalnie najinteligentniejszymi i najbardziej psotnymi ptakami na świecie.

„U kei zabawa jest nie tyle zbiorem zrytualizowanych zachowań, ile raczej postawą wobec świata zewnętrznego”, piszą. W zabawach z wykorzystaniem przedmiotów kee wykazują znacznie większą inwencję niż ptaki krukowate. Jak twierdzi Diamond, są „odważne, ciekawskie i niezwykle pomysłowe w swoich niszczycielskich zapędach”, uważane (w zależności od tego, kogo spytamy) za figlarnych żartownisiów – „klaunów z gór” – albo wandali i chuliganów, których młodociane gangi grasują po okolicy, niszcząc wycieraczki i uszczelki samochodowe, a także namioty i plecaki biwakowiczów, rynny i meble ogrodowe. Zabawy przedmiotami mogą pomagać keom w kształtowaniu „zestawu” zachowań niezbędnych do radzenia sobie z nowymi sytuacjami lub nieoczekiwanymi problemami ze zdobyciem pokarmu.

Kee uwielbiają także dzikie harce i przepychanki. Zaproszeniem do takiej zabawy jest podniesienie głowy i zbliżanie się do potencjalnego partnera na sztywno wyprostowanych nogach. Partnerzy markują ciosy dziobami, na przemian uderzając i robiąc uniki. Szamoczą się, sczepiają dziobami, szczypią, odpychają nogami, przewracają na grzbiety, wydając głośnie piski i, machając nogami, stają przeciwnikowi na brzuchu. Nie ma tu zwycięzców ani przegranych. (Każdy zdobywa jakiś łup.)

Czasami kee potrafią robić naprawdę złośliwe psikusy. Jak piszą Diamond i Bond, ptaki te potrafią kraść anteny telewizyjne i przebijać opony samochodowe. Ktoś podpatrzył kiedyś keę, która zrolowała wycieraczkę i spychała ją ze schodów. Parę lat temu nowozelandzki Sunday Morning Herald doniósł, że kea ukradła niczego niepodejrzewającemu szkockiemu turyście tysiąc sto dolarów. Na parkingu przy najwyżej położonej trasie przez Alpy Południowe Peter Leach otworzył okno w swoim samochodzie kempingowym, żeby sfotografować widoki oraz ładnego zielonego ptaka, który przysiadł niedaleko na ziemi. Zanim się zorientował, ptak wleciał do wnętrza samochodu, porwał mały woreczek leżący na desce rozdzielczej i błyskawicznie odfrunął ze swoim łupem. „Zabrał mi wszystkie pieniądze”, żalił się rozgoryczony Leach. „Teraz ptaszyska moszczą sobie gniazdka banknotami pięćdziesięciofuntowymi”.

Kee są tytanami wygłupów, ale krukowate także potrafią się rozbrykać. Kruki bawią się same ze sobą, podrzucając i łapiąc gałązki. Zaobserwowano kiedyś dwa kruki wielkodziobe bawiące się w „króla na zamku”. Jeden z ptaków stał na wzgórku, wymachując bryłką nawozu, podczas gdy drugi przypuszczał atak, starając się odebrać mu trofeum.

Pewnego słonecznego, lutowego poranka w górach w centralnej części japońskiej wyspy Hokkaido przyrodnik Mark Brazil zauważył dwa kruki na stromym zboczu pokrytym świeżo spadłym, puszystym śniegiem. Jeden z ptaków ześlizgiwał się ze zbocza, leżąc na piersi, a jego partner zjeżdżał na grzbiecie z nogami w górze, odpychając się skrzydłami. „Oba ptaki zjechały w ten sposób jakieś dziesięć metrów, a potem poleciały z powrotem na górę”, napisał Brazil, „po czym »poszusowały« jeszcze raz”. Wiadomo, że także wrony potrafią ślizgać się po pochyłościach, najwyraźniej wyłącznie dla przyjemności. Nie tak dawno ogromną popularnością w internecie cieszył się nakręcony w Rosji filmik przedstawiający wronę, która zjeżdżała z ośnieżonego dachu na wieczku słoika.

Międzynarodowy zespół badaczy pod kierownictwem Alice Auersperg analizował niedawno sposoby wykorzystywania przedmiotów do zabawy przez różne gatunki wron i papug, aby stwierdzić, czy charakter tych zabaw mógłby rzucić nieco światła na naturę poznawczą tych ptaków, a także na zależność między zabawą a posługiwaniem się narzędziami. Zabawa przedmiotami często poprzedza używanie ich w charakterze narzędzi, zarówno u naczelnych, jak i u ptaków. Badanie, któremu poddano przedstawicieli siedemdziesięciu czterech gatunków naczelnych, wykazało, że jedynie gatunki posługujące się narzędziami, takie jak kapucynki i małpy człekokształtne, łączą przedmioty w trakcie zabawy. Dzieci zaczynają uderzać o siebie przedmiotami w wieku ośmiu miesięcy. Mając dziesięć miesięcy, potrafią już umieszczać zabawki w otworach i układać piramidki z kółek na stojakach. Dopiero jednak po ukończeniu drugiego roku życia zaczynają używać przedmiotów jako narzędzi, aby osiągnąć zamierzony cel.
Badacze dali dziewięciu gatunkom papug i trzem gatunkom wron takie same zestawy drewnianych zabawek niemowlęcych o różnych kształtach (kijki, kółka, sześciany i kule) i kolorach (czerwone, żółte i niebieskie). Dołączyli do nich „tablicę aktywizującą” z rurkami i otworami do wkładania przedmiotów i układania piramidek.
Większość ptaków interesowała się zabawkami, ale tylko przedstawiciele kilku gatunków okazali się prawdziwymi mistrzami zabaw. Wrony brodate, kakadu i kee z największą zręcznością łączyły dwie oddzielne zabawki i używały ich do zabaw na tablicy aktywizującej. Najbardziej złożone zabawy z wykorzystaniem przedmiotów obserwowano u gatunków, które najchętniej wprowadzają innowacje techniczne i posługują się narzędziami – kakadu białookich i wron brodatych. Kakadu najczęściej wybierały zabawki w kolorze żółtym (być może ma to coś wspólnego z faktem, że na spodniej stronie skrzydeł kakadu białookich znajdują się żółte pasy, którymi ptaki popisują się przed innymi osobnikami swego gatunku); wrony brodate z nieznanych powodów wolały kule od pozostałych zabawek, choć lubiły też wkładać kijki do otworów w tablicy. Ponadto jedynie kakadu białookie i młode wrony brodate używały do zabawy trzech oddzielnych obiektów, przy czym tylko papugi układały kółka w cylindrach i na stojakach. Najchętniej robiły to kakadu białookie, które wykonywały zadanie dzięki zgrabnej koordynacji ruchów dzioba i jednej nogi. Te indonezyjskie ptaki znane są ze swojej wybitnej umiejętności rozwiązywania problemów oraz z kreatywnego wykorzystywania narzędzi w niewoli.

„Jak wykazują nasze badania, istnieje związek między zabawą przedmiotami a zachowaniami funkcjonalnymi u ptaków posiadających duże mózgi”, twierdzi Auersperg. „Bezpośredni wpływ zabawy na umiejętność rozwiązania problemów wciąż jednak pozostaje niejasny. Być może służy ona do ćwiczenia umiejętności motorycznych albo zdobywania wiedzy na temat afordancji” – relacji między obiektem a ptakiem lub obiektem a środowiskiem, które umożliwiają ptakowi wykonanie określonej czynności. „Lub też”, dodaje, „jest po prostu produktem ubocznym ich sposobu poznawania świata”.

Warto podkreślić, że wszystkie ptaki chętnie dzieliły się zabawkami. Żaden nie anektował więcej niż jednej tablicy aktywizującej lub więcej niż dwóch czy trzech zabawek naraz. „Nie zauważyliśmy przypadków otwartej agresji ani wyraźnej monopolizacji obiektów”, zapewniają badacze.

Taylor twierdzi, że z jego obserwacji wynika, iż wrony brodate przebywające w jego wolierach nie bawią się dla samej zabawy. „Lubią trzymać w dziobach różne drobiazgi”, mówi. „Jeżeli umieścimy w ich klatce potencjalne narzędzia, poświęcą mnóstwo czasu na chwytanie patyków, podnoszenie ich, sondowanie różnych obiektów za ich pomocą. Trudno jednak uznać to za zabawę, ponieważ w swoim naturalnym środowisku zdobywają w ten sposób pokarm.
Ostatnio Taylor postanowił sprawdzić, czy czynnikiem motywującym dla wron brodatych mogą być nie tylko przysmaki, ale także drobne, spontaniczne przyjemności. Jako wabik posłużyła mu para miniaturowych deskorolek, chciał się bowiem przekonać, czy jego wrony, tak jak ich japońskie i rosyjskie kuzynki, polubią ślizganie. Niestety eksperyment się nie powiódł. „Jeżdżenie na deskorolkach zdecydowanie im się nie podobało”, opowiada Taylor, „więc zrezygnowaliśmy z dalszych prób”.

Współpraca międzynarodowa oraz spotkanie naukowe w Huazhong University of Science and Technology w Chinach

Współpraca międzynarodowa oraz spotkanie naukowe w Huazhong University of Science and Technology w Chinach

Dziekan Wydziału Filozofii KUL, prof. Monika Walczak wraz z profesorami Wydziału odwiedzą w dniach 11-14 grudnia br. Huazhong University of Science and Technology, School of the Humanities w Wuhan w Chinach. Celem wyjazdu jest podpisanie umowy o współpracy naukowej i dydaktycznej pomiędzy Huazhong University of Science and Technology – School of the Humanities a Katolickim Uniwersytetem Lubelskim Jana Pawła II – Wydziałem Filozofii.

Jednocześnie pracownicy Wydziału wygłoszą wykłady podczas seminarium i spotkania naukowego.

  • Prof. Monika Walczak: The Classical Notion of Knowledge and the Interdisciplinarity of Science
  • Prof Piotr Kulicki: Polish Contributions to Syllogistic from Łukasiewicz to Present Times
  • Prof Arkadiusz Gut: Project discussion Cross-Cultural Research on Mind and Soul: Dualism vs. Holism.

Wydarzenie odbędzie się pod honorowym patronatem Ambasady RP w Pekinie.

Chinese-Polish Workshop on Applied Logic

The Chinese-Polish Workshop on Applied Logic aims to push forward the interaction between Chinese and Polish logicians. It focuses on deontic logic and other philosophical logics. It will take place at Beijing Normal University on 9th and 10th December 2017. Every one who has interest in logic is welcome.

The venue of this workshop will be Room A809, Main Buliding.

This workshop is supported by School of Philosophy at Beijing Normal University, Faculty of Philosophy at John Paul II Catholic University of Lublin, and Polish Embassy in Beijing. It is organized by Fengkui Ju and Piotr Kulicki.

 

  • [pdf]

    Chinese-Polish Workshop on Applied Logic

    Chinese-Polish Workshop on Applied Logic

  • [pdf]

  • 9th December 2017

    • 8:45-9:00 Opening
    • 9:00-9:45 Lecture
      Nana Cui: Dependence in group agency
    • 9:45-10:00 Tea break
    • 10:00-10:45 Lecture
      Huimin Dong: Permission in Ceteris Paribus reasoning
    • 10:45-11:00 Tea break
    • 11:00-11:45 Lecture
      Shunan He: A study on graph theory properties through hybrid graph logic
    • 11:45-14:00 Lunch
    • 14:00-14:45 Lecture
      Tomasz Jarmuzek: Tableau metatheory for relating logics – application to deontic and epistemic cases
    • 14:45-15:00 Tea break
    • 15:00-15:45 Lecture
      Fenrong Liu: What would a group tend to believe?
    • 15:45-16:00 Tea break
    • 16:00-16:45 Lecture
      Piotr Kulicki: Developing normative systems with nC+
    • 17:00-20:00 Dinner
  • 10th December 2017

    • 9:00-9:45 Lecture
      Yanjun Li: Strategically knowing how
    • 9:45-10:00 Tea break
    • 10:00-10:45 Lecture
      Fengkui Ju: A dynamic formalization of conditional duties
    • 10:45-11:00 Tea break
    • 11:00-11:45 Lecture
      Marek Piechowiak: A logical account of subjective norms
    • 11:45-14:00 Lunch
    • 14:00-14:45 Lecture
      Andrzej Pietruszczak & Tomasz Jarmużek: Logic of Anselmian ontological proof
    • 14:45-15:00 Tea break
    • 15:00-15:45 Lecture
      Xin Sun: Quantum imperative logic
    • 15:45-16:00 Tea break
    • 16:00-16:45 Lecture
      Sumin Xia: The pragmatic nature of deontic paradoxes
    • 16:45-17:00 Closing
    • 17:00-20:00 Dinner

 

Prof. Marek Hetmański i prof. Zbysław Muszyński zapraszają studentów i doktorantów zainteresowanych kognitywistyką na pierwsze spotkanie w ramach seminarium ogólnokognitywistycznego prowadzonego w Instytucie Filozofii UMCS. Jest to cykl spotkań z polskimi kognitywistami – filozofami, psychologami, językoznawcami i neurologami – którzy dzielą się z młodymi adeptami tej dyscypliny doświadczeniami badawczymi i warsztatowymi.

HENRI MATISSE, VISAGE, 1952. ESTIMATE

HENRI MATISSE, VISAGE, 1952. ESTIMATE

Pierwsze spotkanie z prof. dr hab. Józefem Bremerem zatytułowane „Kognitywistyczne ujęcie problemu wolnej woli” odbędzie się w dniu 5 grudnia br. o godzinie 8.30 na Wydziale Filozofii i Socjologii UMCS w czytelni Biblioteki WFiS.

Profesor Józef Bremer udostępnia zainteresowanym wersję elektroniczną swojej książki „Czy wolna wola jest wolna?”. Kontakt mailowy w tej sprawie: marek.hetmanski@poczta.umcs.lublin.pl.

 

Przewodnik po kognitywistyce

Czy wolna wola jest wolna?

 

W 1877 roku Broca sformułował hipotezę, że człowiek jest ze wszystkich zwierząt, tym, którego mózg jest najbardziej asymetryczny. Tezę tę potwierdzają najnowsze wyniki badań mózgów 223 ludzi i 70 szympansów opublikowane na łamach NeuroImage.

Czy asymetria ludzkiego mózgu jest zjawiskiem wyjątkowym?

Species difference in left-right positional brain asymmetry (AsymLR). In columns 1 and 4, the regions with significant positional asymmetries (corrected p-value) are demonstrated for humans and chimpanzees respectively with hot colours indicating leftward deviations and cool colours for rightward deviations. Column 2 shows the p-value of the inter-species differences assessed using a statistical two-sample t-test between asymmetry maps of humans and chimpanzees on a vertex-by-vertex basis and column 3 shows the p-value corrected for multiple comparisons with hot colours indicating greater positional asymmetry in humans compared to chimpanzees and vice versa for cool colours. By the criteria adopted 69.8% of the surface in the AsymLR orientation in the human compared to 31.1% in the chimpanzee brain is classed as asymmetrical.

Species difference in left-right positional brain asymmetry (AsymLR). In columns 1 and 4, the regions with significant positional asymmetries (corrected p-value) are demonstrated for humans and chimpanzees respectively with hot colours indicating leftward deviations and cool colours for rightward deviations. Column 2 shows the p-value of the inter-species differences assessed using a statistical two-sample t-test between asymmetry maps of humans and chimpanzees on a vertex-by-vertex basis and column 3 shows the p-value corrected for multiple comparisons with hot colours indicating greater positional asymmetry in humans compared to chimpanzees and vice versa for cool colours. By the criteria adopted 69.8% of the surface in the AsymLR orientation in the human compared to 31.1% in the chimpanzee brain is classed as asymmetrical.

W przytaczanym badaniu analizowano zbiory danych 3D z rezonansu magnetycznego (MRI) w celu oceny asymetrii pozycyjnych w mózgu człowieka i szympansa w celu zbadania, czy istnieje różnica w asymetrii między tymi dwoma gatunkami. Jeżeli różnica między gatunkami jest anatomicznie znacząca, wówczas może świadczyć o potencjalnej roli funkcjonalnej lateralizacji, która jest szeroko opisywana jako podstawa języka u ludzi. To zaś może wyznaczyć dolną granicę charakteru przejścia gatunków, w szczególności, czy jest ona stopniowa, jak wierzył Darwin, lub czy (jak to jest wyraźnie zaznaczone w sformułowaniu Broki z 1877 r.) występuje element nieciągłości, tj. czy nowa cecha genetyczna jest wprowadzona na granicy gatunku.

Skupiono się na asymetrii półkul, polegającej na ich delikatnym skręceniu. W badania zaangażowani byli uczeni z ośrodków w Wielkiej Brytanii i w Chinach.

Species difference in antero-posterior positional brain asymmetry (AsymAP). In columns 1 and 4, the regions with significant positional asymmetries (corrected p-value) are demonstrated for humans and chimpanzees respectively. Hot colour indicates that a given structure in the left hemisphere is displaced posteriorly relative to the right and cool colours suggests that such a structure is displaced anteriorly relative to the right. Column 2 shows the p-value of the inter-species differences assessed using a statistical two-sample t-test between asymmetry maps of humans and chimpanzees on a vertex-by-vertex basis and column 3 shows the p-value corrected for multiple comparisons with hot colours indicating greater positional asymmetry in humans compared to chimpanzees and vice versa for cool colours. By the criteria adopted 74.8% of the surface in the AsymAP orientation in the human compared to 10.5% in the chimpanzee brain is classed as asymmetrical.

Species difference in antero-posterior positional brain asymmetry (AsymAP). In columns 1 and 4, the regions with significant positional asymmetries (corrected p-value) are demonstrated for humans and chimpanzees respectively. Hot colour indicates that a given structure in the left hemisphere is displaced posteriorly relative to the right and cool colours suggests that such a structure is displaced anteriorly relative to the right. Column 2 shows the p-value of the inter-species differences assessed using a statistical two-sample t-test between asymmetry maps of humans and chimpanzees on a vertex-by-vertex basis and column 3 shows the p-value corrected for multiple comparisons with hot colours indicating greater positional asymmetry in humans compared to chimpanzees and vice versa for cool colours. By the criteria adopted 74.8% of the surface in the AsymAP orientation in the human compared to 10.5% in the chimpanzee brain is classed as asymmetrical.

Obrazowanie za pomocą rezonansu magnetycznego wykazało, że u szympansów taka asymetria nie zachodzi. W przypadku ludzi i szympansów badania przeprowadzono za pomocą identycznych procedur i technologii.

U ludzi lewa półkula jest odrobinę dłuższa od prawej i nieco skręcona, u szympansów takiej różnicy nie widać – piszą naukowcy. Lewa półkula u ludzi odpowiedzialna jest za przetwarzaniem mowy. Najnowsze wyniki badań być może będą pomocne w lepszym zrozumieniu, w jaki sposób u ludzi wyewoluowała zdolność mówienia.

Human torque is not present in chimpanzee brain

XiangLiaTimothy J.CrowbWilliam D.HopkinscdQiyongGongeNeilRobertsa

https://doi.org/10.1016/j.neuroimage.2017.10.017

NeuroImage

Volume 165, 15 January 2018, Pages 285-293

Prawdziwa planeta małp. Nowa historia człowieka - David R. Begun

Prawdziwa planeta małp. Nowa historia człowieka

David R. Begun

We Wstępie do Prawdziwej planety małp Davida Beguna czytamy:

Już od ponad półtora wieku biologowie i inni naukowcy są przekonani, że człowiek pochodzi od którejś z małp człekokształtnych. Nie od takiej, jaką można dziś spotkać, na przykład od szympansa – naszego najbliższego krewnego biologicznego, ale od takiej, która żyła miliony lat temu. Tu musimy zachować wielką ostrożność w doborze odpowiednich pojęć i terminów. Szympans nie jest z pewnością naszym przodkiem ani my nie jesteśmy jego przodkami. Ale i my, i on mieliśmy jakiegoś nieznanego wspólnego przodka – małpę człekokształtną, która żyła, zanim linie ludzka i szympansia się rozeszły przed co najmniej 7 milionami lat. Co to mogła być za małpa? Jak wyglądała i kto mógł być jej przodkiem? A jeśli cofniemy się jeszcze dalej w czasie, jaki mógł być wspólny przodek wszystkich małp człekokształtnych i ludzi? I czy badanie tych dawno wymarłych małp może nam coś powiedzieć o nas samych i naszej wyjątkowości? […]

Człowiek (Homo sapiens) należy do rzędu naczelnych (Primates). Klasyfikacja w obrębie naczelnych jest skomplikowana, więc spróbujemy ją nieco uprościć. Tradycyjnie dzielimy naczelne na małpy (antropoidy) i małpiatki (Prosimiae). Do małpiatek zaliczamy między innymi lemury, lorisy i galago, a także wyraki (tarsjusze). Antropoidy obejmują małpy Nowego Świata (szerokonose), małpy Starego Świata, małpy człekokształtne i ludzi. Niemal wszystkie antropoidy są aktywne za dnia, a większość z nich jest większa od małpiatek. Mają też większe mózgi, a jeśli chodzi o ich kulinarne preferencje, to gustują raczej w liściach i owocach niż owadach. Większość antropoidów wykazuje silne skłonności społeczne i bardziej niż małpiatki polega na zmyśle wzroku niż węchu. Większość antropoidów wreszcie spędza życie na drzewach, choć niektóre chętnie schodzą na ziemię – zwłaszcza duże afrykańskie małpy, zarówno zwierzokształtne (pawiany), jak i człekokształtne.

Wszystkie naczelne są zwierzętami inteligentnymi, zwinnymi, sprytnymi, wzrokowymi, w ogromnej większości nadrzewnymi, z chwytnymi dłońmi i stopami (z wyjątkiem ludzi – nasze stopy utraciły tę zdolność). Wielkość mózgu i koordynacja między rękami i oczami są zwykle bardziej zaawansowane niż u innych ssaków o podobnych rozmiarach. Nie ulega wątpliwości, że ewolucja naczelnych stanowiła fundament pozwalający zrozumieć ewolucję małp człekokształtnych i ludzi.

Dla większości ludzi słowo „małpa” oznacza te wszystkie owłosione, czworonożne istoty, które trochę nas przypominają i które można nauczyć różnych zmyślnych sztuczek. Małpami nazywamy zarówno szympansy czy goryle, jak i kapucynki czy koczkodany. W rzeczywistości jednak jedne od drugich bardzo się różnią.

Małpy Starego Świata, małpy człekokształtne i ludzie tworzą osobną kategorię zwaną małpami wąskonosymi (Catarrhini). Małpy Nowego Świata – szerokonose – oderwały się od wąskonosych, zanim jeszcze te rozdzieliły się na odrębne linie zwierzo- i człekokształtnych. Około 35 milionów lat temu z jednej z populacji naczelnych wyodrębniła się linia małp wąskonosych, do której i my – jako „małpy” Starego Świata – należymy, i odtąd ewolucja tej linii przebiegała niezależnie od ewolucji małp Nowego Świata. Później i ta linia się rozdzieliła – na (wąskonose) małpy zwierzo- i człekokształtne, a potem powstały odrębne linie różnych małp człekokształtnych i ludzi.

[…] Warto tu raz jeszcze przypomnieć, że żadne z żyjących naczelnych nie jest naszym przodkiem i że wszystkie one mają za sobą równie długą ewolucję i wszystkie wykształciły właściwe tylko sobie cechy. Wśród dzisiejszych małp zwierzokształtnych obserwujemy już zwiększoną inteligencję, plastyczność zachowań i zręczność – cechy, które musiały być obecne już u wspólnego przodka ludzi i wszystkich małp. Małpy człekokształtne wykazują dalszy rozwój mózgu i zmiany w budowie ciała. Biorąc pod uwagę różnice między małpami zwierzokształtnymi i hominidami, możemy pokusić się o odtworzenie – w ogólnym zarysie – przebiegu naszej ewolucji. Przyjrzyjmy się więc bliżej tym różnicom…

 

„Prawdziwa planeta małp” przedstawia ewolucyjne losy małp człekokształtnych w ciągu ostatnich 30 milionów lat. Jednak jest to opis pod wieloma względami wykraczający poza powszechnie przyjęte poglądy, według których każde ważne wydarzenie w historii małp człekokształtnych i ludzi musi się wiązać z Afryką. Hipoteza, że afrykańskie małpy człekokształtne żyły również w Europie dzięki nowym odkryciom i badaniom przestała być egzotyczna, a zdaniem autora książki, to właśnie na tym kontynencie, a nie w Afryce, mógł pojawić się również wspólny przodek małp afrykańskich i ludzi. Z badań prowadzonych przez autora wynika, że mioceńskie małpy z Europy były bardziej zaawansowane niż afrykańskie i wykazywały cechy wspólne z żyjącymi dziś małpami człekokształtnymi, a nawet ludźmi. Innymi słowy, to małpy afrykańskie mają europejski rodowód, a nie odwrotnie. Trudno zaprzeczyć, że hipoteza autora idzie wbrew większości opinii, zarówno tych współczesnych, jak i historycznych, czerpiących inspirację wprost od Darwina, jednak kolejne odkrycia dostarczają coraz więcej argumentów na jej poparcie. Jest ona tym bardziej interesująca, że – jak przyznaje sam autor – w paleontologii nie można w istocie niczego stwierdzić na pewno.

 

  • David R. Begun
  • Prawdziwa planeta małp. Nowa historia człowieka
  • Tytuł oryginału: The Real Planet of Apes. A New Story of Human Origins
  • Tłumaczenie: Marcin Ryszkiewicz
  • Warszawa 2017
  • Wydawca: Prószyński Media Sp. z o.o
  • ISBN: 978-83-8123-000-1
  • Liczba stron: 320

 

II Konferencja Filozofii Nauki i Metod Formalnych w Filozofii. Program

II Konferencja Filozofii Nauki i Metod Formalnych w Filozofii. Program

W 2016 roku w Krakowie odbyła się pierwsza edycja Konferencji Filozofii Nauki i Metod Formalnych w Filozofii (KFNiMFF), zorganizowana pod patronatem Polskiego Towarzystwa Logiki i Filozofii Nauki. Pragniemy kontynuować rozpoczętą tradycję i zapraszamy do udziału w drugiej edycji konferencji, która odbędzie się 22-23 listopada 2017 r. na KUL-u w Lublinie. Podobnie, jak w zeszłym roku konferencja ma służyć integracji polskiego środowiska filozofów nauki, a jej tematyka obejmuje ogólną i szczegółowe filozofie i metodologie nauk oraz wykorzystanie metod formalnych w filozofii. Gościem konferencji będzie Stephen Mumford (Durham University), który wygłosi referat zatytułowany Methodological Pluralism in the Causal Sciences. Dodatkowe informacje na www.kul.pl/filozofia.nauki.

II Konferencja Filozofii Nauki
i Metod Formalnych w Filozofii

Lublin, Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II
Centrum Transferu Wiedzy, s. 219

Program

 

  • 10:15 Opening words

    • prof. Tomasz Placek, Uniwersytet Jagielloński & dr hab. Marek Lechniak, Katolicki Uniwersytet Lubelski

    10:30 Invited lecture

    • Methodological Pluralism for Dispositionalists – prof. Stephen Mumford, Durham University

    11:45 Sesja I

    • Quantum Contextuality, Physics of Paradox, and Ontology – dr Marek Woszczek, Uniwersytet im. Adama Mickiewicza
    • Are different laws of nature necessary in different ways? – mgr Joanna Luc, Uniwersytet Jagielloński
    • Incongruent counterparts – was Kant mistaken? – Marta Emilia Bielińska, Uniwersytet Jagielloński

    14:45 Sesja II

    • On the modal notion of past, present, and future – prof. Tomasz Placek, Uniwersytet Jagielloński
    • Fitch paradox in three-valued modal logic – dr hab. Tomasz Jarmużek & mgr Krzysztof Krawczyk, Uniwersytet Mikołaja Kopernika
    • Program explanations in mathematics – prof. Krzysztof Wójtowicz, Uniwersytet Warszawski

    16:30 Sesja III

    • Zasada Cournota i Zasada Regularności – dr hab. Anna Wójtowicz, Uniwersytet Warszawski
    • Minimalizacja entropii i prostota jako zasady maszynowego rozpoznawania wzorców w ujęciu Satosi Watanabego – mgr Jakub Płonka, Katolicki Uniwersytet Lubelski
    • Kwestia obserwowalności a przedmioty teoretyczne – mgr Paulina Seidler, Uniwersytet Warszawski
    • Nieprzypadkowy metabolizm? O ewolucji paradygmatów w biogenezie – dr Andrzej Zykubek, Katolicki Uniwersytet Lubelski
  • 10:00 Sesja IV

    • Zasada Leibniza a zmiana – dr hab. Jan Czerniawski, Uniwersytet Jagielloński
    • Status zasady identyczności rzeczy nieodróżnialnych w strukturalizmach czasoprzestrzennych – mgr Damian Luty, Uniwersytet im. Adama Mickiewicza

    11:15 Sesja V

    • Odkrycie równań Maxwella: logika kontra wyobraźnia – prof. Wojciech Sady, Uniwersytet Pedagogiczny im. Komisji Edukacji Narodowej
    • pewnym rozumieniu tezy strukturalizmu matematycznego – mgr Marcin Czakon, Katolicki Uniwersytet Lubelski
    • Paradygmaty w nauce i religii w pismach Iana G. Barboura – mgr Łukasz Polkowski, Katolicki Uniwersytet Lubelski

    14:15 Sesja VI

    • Możliwość formalizacji myślenia szybkiego na przykładzie problemu Lindy – dr hab. Piotr Łukowski, Uniwersytet Łódzki
    • Wnioskowanie materialne – dr Robert Kublikowski, Katolicki Uniwersytet Lubelski
    • Czy nauka jest po to, aby kierować ludzkimi przekonaniami na temat świata?- mgr Adam Kubiak, Katolicki Uniwersytet Lubelski

    16:00 Sesja VII

    • Bernarda Riemanna filozofia nauki – dr hab. Wiesław Wójcik, Akademia im. Jana Długosza
    • Matematyka a świat zjawisk przyrodniczych – dr Krzysztof Jaworski, Uniwersytet Szczeciński
    • Początki ekonomizacji filozofii nauki – dr Jacek Poznański, Akademia Ignatianum

 

II Konferencja Filozofii Nauki i Metod Formalnych w Filozofii

Logika a filozofia. IX Jesienna Konferencja Logiki. Program

Logika a filozofia. IX Jesienna Konferencja Logiki. Program

Logika a filozofia
IX Jesienna Konferencja Logiki

Lublin, 21 listopada 2017
Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II
Centrum Transferu Wiedzy | sala CTW219

  • 9.00 Otwarcie konferencji: dr hab. Monika Walczak, prof. KUL, Dziekan Wydziału Filozofii

Sesja I

  • 9.15 J. Zygmunt (UWr), Adolf Lindenbaum o przestrzeniach metrycznych i rozkładach
  • 10.15 P. Garbacz, R. Trypuz (KUL), Reprezentacja zmian w pewnych rozstrzygalnych fragmentach logiki pierwszego rzędu
  • 11.00 A. Biłat (PW), Ontologika znaczeń łącznika „jest”
    11.30 Przerwa na kawę

Sesja II

  • 11.45. R. Palczewski (UMK), Negacja jako operator metajęzykowy
  • 12.15 P. Łukowski (UŁ), Spójnik implikacji treściowej a deontyczność
  • 12.45 T. Jarmużek (UMK), Logika epistemiczna zdefiniowana przez semantykę logiki wiążącej
    13.30 Obiad

Sesja III

  • 14.45 W. Wójcik (PAN), Jan Śleszyński jako logik i historyk logiki
  • 15.15 Z. Pawlak (WSD Włocławek), Logika jako przedmiot filozoficznych badań ks. Iwanickiego
  • 15.45 Z. Orbik (PŚ), Próba analizy pojęcia rozumienia
    16.15 Przerwa na kawę

Sesja IV

  • 16.30 T. Witczak (UŚ), Macierze i krakowiany – jak ożywić tabele prawdziwościowe?
  • 17.00 A. Proszewska (UJ), Czy językowa nieredukowalność wystarcza? Logiczno-językowe aspekty sporu między A-teoriami i B-teoriami
  • 17.25 J. Naumowicz (UW), O prawnych zastosowaniach i implikacjach logical argumentation frameworks
    17.50 Zakończenie konferencji

 

Logika a filozofia. IX Jesienna Konferencja Logiki

Christian Jarrett

Mózg. 41 największych mitów

Jako ludzie potrafimy rozpoznać oddalone o lata świetlne galaktyki, badać cząstki mniejsze od atomu. Nadal jednak nie rozwiązaliśmy tajemnicy niespełna półtorakilogramowej substancji, którą mamy między uszami.

Barack Obama podczas inauguracji programu BRAIN w 2013 r.

W ciągu ostatnich 150 lat opublikowano prawie dwa miliony prac naukowych poświęconych funkcjonowaniu mózgu. Choć nasza wiedza dotycząca działania tego organu rośnie w dużym tempie, wciąż jednak mózgowe mity trzymają się mocno. W dużej mierze przyczyniają się do tego media, nierzadko krzykliwymi nagłówkami zniekształcając czy wyolbrzymiając znaczenie wyników badań.

  • Czy rzeczywiście ludzie dzielą się na prawo- i lewopółkulowych?
  • Czy to prawda, że za doświadczenia religijne odpowiadają płaty skroniowe?
  • Czy mózg naprawdę działa jak komputer?
  • Czy to prawda, że im większy mózg, tym mądrzejszy jego właściciel?
  • Czy rzeczywiście korzystanie z internetu nas ogłupia?

Christian Jarrett mistrzowsko rozprawia się z najbardziej rozpowszechnionymi mitami na temat budowy i funkcjonowania mózgu oraz w przystępny sposób pokazuje aktualny stan wiedzy i badań. Dzięki tej książce nauczysz się krytycznie czytać sensacyjne prasowe doniesienia.

Jeśli wierzysz, że wykorzystujemy tylko 10% możliwości naszego mózgu, koniecznie sięgnij po tę książkę!

Informacje przedstawione w książce Mózg. 41 największych mitów zostały bardzo skrupulatnie zebrane, a autor w przekonujący sposób stara się ukazać obiektywny stan rzeczy, niejednokrotnie odmitologizowując wiele ważkich kwestii dotyczących relacji mózg–zachowanie. Lekturę czyta się doskonale, nie tylko ze względu na język, lecz także pomysł, jak całość została zaplanowana; organizacja i układ treści sprawia, że czytelnik nie ma najmniejszych problemów z wyszukaniem interesujących go zagadnień. Jednym z najważniejszych atutów książki jest to, że autor nie tyle kwestionuje wszystkie podjęte przez siebie twierdzenia, co raczej próbuje ukazać obiektywny stan rzeczy, zgodny z osiągnięciami współczesnej nauki. W efekcie niektóre mity zostają jednoznacznie obalone, a inne kontrowersyjne kwestie są doprecyzowywane, wyjaśnione i należycie uzasadnione. Lektura książki wyprowadza czytelnika z licznych błędów wynikających z nader częstego stosowania w prasie i TV różnego typu skrótów myślowych lub zwyczajnie ludzkiej fantazji, wyobraźni napędzanej niejednokrotnie lękiem przed nieznanym. Książka Christiana Jarretta jest wręcz obowiązkową pozycją nie tylko dla psychologów czy lekarzy, ale także dla wszystkich zainteresowanych problematyką zdrowia i korzystających ze specjalistycznej pomocy psychologicznej, psychiatrycznej, neurologicznej czy neurochirurgicznej. Odbiorcami książki mogą być również ludzie, którzy biorą czasem udział w badaniach naukowych prowadzonych z zastosowaniem neuroobrazowania.
dr. hab. Michał Harciarek , prof. UG

¤ O książce

Część wstępna kończy się elementarzem anatomii mózgu oraz technik i terminów związanych z mózgiem. Za obalanie mitów zabierzemy się w rozdziale 1, który zawiera przegląd historyczny obejmujący ewolucję wiedzy o mózgu od czasów starożytnych oraz omówienie przestarzałych mitów, w które już się powszechnie nie wierzy, ale które wciąż pokutują w naszych przysłowiach i powiedzeniach. Należy do nich wielowiekowe przekonanie, że umysł i emocje są zlokalizowane w sercu – śladem tej koncepcji są współczesne wyrażenia, takie jak „łamać serce” czy „zapisać w sercu”.

Rozdział 2 kontynuuje tematykę historyczną, skupiając się na technikach okołomózgowych, które stały się częścią folkloru psychiatrycznego lub neurologicznego, takich jak brutalna lobotomia czołowa. Rozdział 3 dotyczy życia i mózgów paru mitycznych postaci neurobiologii – między innymi dziewiętnastowiecznego robotnika torowego Phineasa Gage’a, którego mózg został przebity na wylot przez żelazny pręt, oraz dotkniętego amnezją Henry’ego Molaisona, stanowiącego obiekt badawczy dla, jak się ocenia, stu psychologów i neurobiologów.

W rozdziale 4 przejdziemy do klasycznych mitów na temat mózgu, które wciąż nie chcą odejść do lamusa. Wiele z nich jest wam zapewne znanych – być może nawet sądziliście, że są prawdziwe. Możemy tu spotkać pogląd, że ludzie prawopółkulowi są bardziej twórczy; albo że wykorzystujemy jedynie 10% naszego mózgu; albo że kobiety w ciąży tracą rozum; czy też że neurobiologia zmienia to, jak ludzie rozumieją samych siebie. Przekonamy się, że choć w wielu z nich tkwi ziarno prawdy, to rzeczywistość jest bardziej złożona i nierzadko bardziej fascynująca, niż uczą nas owe mity.

Rozdział 5 jest poświęcony mitom na temat fizycznej budowy mózgu, między innymi przekonaniu, że większy znaczy lepszy. Przyjrzymy się też mitologii narosłej wokół pewnych rodzajów komórek mózgowych – na przykład tezie, że to neurony lustrzane czynią nas ludźmi i że mamy w mózgu komórkę, która reaguje wyłącznie na myśl o naszej babci.

Następnie zajmiemy się mitami mózgowymi związanymi z nowoczesną technologią. Prasa lubi się rozpisywać na ten temat, donosząc raz po raz, że skanery mózgu pozwalają nam dziś czytać w cudzych myślach, że od korzy-stania z internetu głupiejemy, a gry komputerowe włączone do treningu mózgu mogą dodać nam inteligencji.

Przedostatni rozdział dotyczy relacji mózgu ze światem i ciałem. Obalimy popularny pogląd, że jest tylko pięć zmysłów, podważymy też przekonanie, że naprawdę widzimy świat dokładnie takim, jakim jest.

Książkę kończy rozdział 8 poświęcony rozmaitym fałszywym przeświadczeniom, które pokutują na temat uszkodzeń mózgu i chorób neurologicznych. Zobaczymy, jak schorzenia, takie jak padaczka i amnezja, są przedstawiane w hollywoodzkich filmach, i zajmiemy się powszechnym przekonaniem, że zaburzenia nastroju biorą się z zaburzenia równowagi chemicznej w mózgu.

  • Mózg. 41 największych mitów
  • Tytuł oryginalny: Great myths of the brain
  • Warszawa 2017
  • Copyright: 2017
  • Autor: Christian Jarrett
  • Tłumacz: Anna Binder, Marek Binder
  • Wydawca: Wydawnictwo Naukowe PWN
  • ss. 394
Filozofia w informatyce III

Filozofia w informatyce III

W imieniu P.T. Organizatorów mamy przyjemność już po raz trzeci zaprosić na ogólnopolską konferencję naukową z cyklu Filozofia w informatyce, która odbędzie się w dniach 14-15 grudnia 2017 r. w Instytucie Filozofii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Temat przewodni tegorocznego spotkania to: Informatyczny świat a filozofia.

Pierwsza konferencja z tego cyklu odbyła się na Politechnice Warszawskiej w roku 2015: http://calculemus.org/fli/; druga edycja odbyła się na Wydziale Filozoficznym UPJPII w Krakowie w roku 2016: http://calculemus.org/fi2/.

Nasze spotkania mają za zadanie scalać różne polskie środowiska zajmujące się refleksją nad informatyką i służyć rozwojowi filozofii informatyki. Mamy nadzieję, że zapraszając specjalistów z różnych dziedzin przyczynimy się do rozwoju badań interdyscyplinarnych związanych z informatyką. Jesteśmy otwarci na uczonych spoza Polski, dlatego część wystąpień i publikacji może zostać przedstawiona w języku angielskim.

Z naszych dotychczasowych dyskusjach wokół filozofii w informatyce wyłoniła się pewna grupa tematów, którą chcielibyśmy zaproponować jako punkt wyjścia do dalszych dyskusji, ale zachęcamy również do przedstawiania propozycji rozszerzających tą tematykę:

  1. Informacja i obliczalność – pojęcia fundamentalne informatyki
  2. Metodologiczne wyzwania współczesnej informatyki
  3. Ontologiczne i epistemologiczne zaangażowanie informatyki
  4. Zagadnienia etyczne i prawne w informatyce
  5. Informatyczne aspekty nauk szczegółowych (biologia, fizyka, chemia, astronomia, psychiatria, psychologia, kognitywistyka, lingwistyka i inne)
  6. Filozoficzne aspekty technologii informacyjnych.
Informatyczny świat a filozofia. Filozofia w informatyce III

Informatyczny świat a filozofia. Filozofia w informatyce III

Organizatorzy Konferencji

  • Instytut Filozofii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu

Patronat naukowy Konferencji

  • Instytut Filozofii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
  • Polska Akademia Nauk Oddział w Poznaniu
  • Wydział Informatyki Politechniki Poznańskiej

Wsparcie Konferencji

  • Katedra Filozofii Przyrody Wydziału Filozoficznego UPJPII w Krakowie
  • Katedra Filozofii Logiki Wydziału Filozoficznego UPJPII w Krakowie
  • Zakład Filozofii Nauki, Socjologii i Podstaw Techniki (Wydział Administracji i Nauk Społecznych Politechniki Warszawskiej

Terminy

Uprzejmie prosimy o nadsyłanie zgłoszeń na konferencję pod adres: lorayanz@gmail.com do dnia 15 listopada 2017 r . Wraz ze zgłoszeniem prosimy o podanie tematu planowanego wystąpienia i załączenie krótkiego streszczenia. Po akceptacji referatu prześlemy dalsze informacje organizacyjne.

Wzorem poprzedniego roku planujemy przed konferencją rozpocząć dyskusję „w sieci”, zatem prosimy o nadsyłanie do dnia 24 listopada 2017 r. wst ępnej wersji tekstu lub rozszerzonego streszczenia (do 1000 słów, format ODT, DOC albo DOCX) planowanego wystąpienia. Abstrakty zostaną zamieszczone na stronie internetowej.

Opłatę konferencyjną, wynoszącą 300 zł, należy uiścić do dnia 1 grudnia 2017 r. przelewem na konto UAM: BZ WBK 77 1090 1362 0000 0000 3601 7903

W tytule przelewu należy podać cel subkonta /K00000698/ oraz swoje imię i nazwisko.

Kontakt

W razie jakichkolwiek pytań prosimy o kontakt z sekretarzem konferencji mgr. Pawłem Ciniewskim: lorayanz@gmail.com.

 

W skład Komitetu Naukowego Konferencji wchodzą:

  • dr hab. inż. Roman Słowiński (PP, PAN)
  • UAM dr hab. Sławomir Leciejewski (UAM)
  • dr hab. inż. Mikołaj Morzy (PP)
  • dr Mariusz Szynkiewicz (UAM)

W skład Komitetu Organizacyjnego Konferencji wchodzą:

  • dr hab. Sławomir Leciejewski, prof. UAM (UAM): slaaw@amu.edu.pl
  • dr hab. inż. Mikołaj Morzy (PP)
  • dr Lidia Godek (UAM)
  • dr Mariusz Szynkiewicz (UAM)
  • mgr Kinga Dułacz (UAM)

Understanding Social Cognition. Trends in Interdisciplinary Studies. Lublin. Special Session on Mindreading

Understanding Social Cognition. Trends in Interdisciplinary Studies. Lublin. Special Session on Mindreading [kliknij w collage]

W ramach organizowanej w dniach 20-22 października 2017 r. III Konferencji Avant. Trends in Interdisciplinary Studies pt. Understanding Social Cognition Wydział Filozofii i Kognitywistyka KUL 21 października zorganizowały specjalną konferencję mindreadingowi.

Special Session on Mindreading

Program konferencji

  • Arkadiusz Gut, Him Cheung ˗ Theory of mind and culture. Introduction
  • Francisco Pons ˗ Teaching emotion understanding
  • Małgorzata Stępień-Nycz, Marta Białecka-Pikul ˗ Test of emotion comprehension: the Polish adaptation
  • Albert Newen ˗ Person Model Theory of Understanding Others: An alternative account
  • Robert Mirski ˗ Foundational problems with Bayesian inference models of the development of social cognition
  • Krystian Macheta, Arkadiusz Gut, Robert Mirski, Jakub Janczura ˗ Child’s emotion understanding: developmental trajectory

 

  • Tik-Sze Carrey Siu, Him Cheung ˗ Developmental continuity in mental state understanding
  • Maciej Haman, Agnieszka Pluta ˗ Neurocognitive mechanisms of theory of mind development at the transition stage: Outline of a new fNIRS imaging project
  • Marta Białecka-Pikul, Arkadiusz Białek, Magdalena Kosno ˗ The role of the ability to point informatively in false belief understanding in 3 year olds
  • Julia Wolf ˗ False-belief understanding: cognitive and situational factors trigger the development
  • Joanna Klara Teske ˗ Literature, cognition and theory of mind
  • A discussion of M. Haman and A. Gut’s article ‚Children’s understanding of opacity’

 

Galeria zdjęć

 

Special Session on Mindreading

Understanding Social Cognition. Trends in Interdisciplinary Studies

W ramach projektu badawczego The involvement of language, culture-specific factors and folk intuitions in mind-reading activity and social cognition National Science Center’s grant (Poland) HARMONIA 6 (UMO-2014/14/M/HS1/00436 na lata 2015–2018) prowadzonego przez Arkadiusz Guta 23. października 2017 r. odbyło się spotkanie i warsztaty z prof. Francisco Ponsem (Department of Psychology, University of Oslo), autorem testów i zdań do badania rozwoju rozumienia emocji u dzieci TEC – Test of Emotion Comprehension, badaczem odsłaniającym różnice kulturowe w pojmowaniu emocji, wpływu wczesnej edukacji dziecięcej domowej na zdolności rozumienia i odczytywania stanów emocjonalnych oraz prof. Him Cheung, z Wydziału Psychologii, z Chinese University of Hong Kong, autora licznych tekstów na temat ToM, dziecięcych teorii umysłu i badań międzykulturowych.

Dziecięce teorie umysłu i różnice kulturowe w pojmowaniu emocji. Kognitywistyczne warsztaty z prof. Francisco Ponsem i prof. Him Cheung

Galeria zdjęć

Dziecięce teorie umysłu i różnice kulturowe w pojmowaniu emocji. Kognitywistyczne warsztaty z prof. Francisco Ponsem i prof. Him Cheung

Dziecięce teorie umysłu i różnice kulturowe w pojmowaniu emocji. Kognitywistyczne warsztaty z prof. Francisco Ponsem i prof. Him Cheung

 

 

Zaangażowanie języka, czynników kulturowo specyficznych i potocznych intuicji w zdolność czytania w umyśle i poznaniu społecznym

 

Warsztaty z argumentacji i krytycznego myślenia

Warsztaty z argumentacji i krytycznego myślenia

Warsztaty z argumentacji i krytycznego myślenia

Argumentacja na lekcjach języka polskiego i matematyki jako sposób rozwijania umiejętności złożonych

W ramach organizowanej przez Wydział Filozofii KUL i organizację ArgDiaP konferencji Argumentacja i retoryka klasyczna. ArgDiaP 2017 z inicjatywy Interdisciplinary Graduate School on Argumentation and Rhetoric 25. października 2017 r. odbyły się warsztaty z argumentacji i krytycznego myślenia pt. Argumentacja na lekcjach języka polskiego i matematyki jako sposób rozwijania umiejętności złożonych.

Głównym założeniem zajęć z uczniami jest połączenie warsztatów z debatą edukacyjną „Argumentacja jako narzędzie porządkowania świata. Perspektywa edukacyjna”, która odbyła się w pierwszym dniu konferencji ArgDiaP 2017. Z tego względu grupa uczestników konferencji brała udział w warsztatach z młodzieżą w roli obserwatorów.

Warsztaty były prowadzone wspólnie przez polonistów i matematyków. Zajęcia obejmowały uczniów klasy czwartej, piątej i drugiej gimnazjum, którzy zostali postawieni wobec tak samo brzmiących zadań. Uczniowie pracowali w podgrupach rówieśniczych, ale po każdym etapie warsztatów osoby prowadzące animowały wymianę zdań i doświadczeń w rozwiązywaniu konkretnego problemu i sposobie uzasadniania swojej drogi rozumowania.

Zadania dla uczniów były zaprojektowane specjalnie na tę okazję i miały na celu pokazać, że po pierwsze zdolności argumentacyjne są czymś naturalnym dla dziecka, tyle że dokonują się na różnych poziomach w zależności od wieku, po drugie — posiadają elementy wspólne dla dzieci w rożnym wieku, po trzecie i najważniejsze, że argumentacja – również ta naturalnie zdroworozsądkowa – prowadzi do rozwijania umiejętności rozumowania matematycznego, a także umiejętności interpretacji tekstu kultury.

Jednym z założeń warsztatów było ukazanie, że istnieją pewne elementy wspólne rozumowania matematycznego i rozumowania rozwijanego w interpretacji tekstu na języku polskim. W warsztatach wszyscy uczestniczyli razem, zaczęli matematycy, a kontynuowali je poloniści. Dyskusje i całe doświadczenie było wspólne.

Patronat nad warsztatami objęła Graduate School for Social Research (GSSR) IFiS PAN i Akademia Młodych Uczonych i Artystów.

Galeria zdjęć [kliknij]

 

Argumentacja i retoryka klasyczna. ArgDiaP 2017. Program

MakoLab Delivery Center na KULu!

MakoLab Delivery Center na KULu!

23. października 2017 r. w Gmachu Głównym KUL przy Alejach Racławickich 14 otwarte zostało MakoLab Delivery Center (MDC) (www.makolab.com/lublin). To formalne przypieczętowanie wieloletniej współpracy Wydziału Filozofii KUL i Agencji Cyfrowej MakoLab. Nowe centrum otworzyli Prodziekan Wydziału Filozofii KUL, dr hab. Piotr Kulicki oraz Wiceprezes Zarządu MakoLab S.A. dr Mirek Sopek.

MakoLab Delivery Center na KULu!

MakoLab Delivery Center ma trzy cele.

Pierwszym jest szersze niż dotychczas otwarcie się MakoLabu na transfer wiedzy z nauki do biznesu lub innymi słowy szukanie innowacji na styku teorii i praktyki. Stąd obecność w centrum części działu MakoLab R&D oraz ogromna otwartość centrum na kontakty z naukowcami naszego Wydziału szukającymi możliwości wdrożenia swoich nowatorskich pomysłów! Aktualnie lubelski dział R&D liczy trzy osoby, które zgłębiają m.in. tajniki rozwiązań digital dla branży motoryzacyjnej i finansowej, rozwijają metody znane ze sztucznej inteligencji oraz sieci semantycznych i badają zastosowania technologii Blockchain. Jeszcze w tym miesiącu lubelski dział R&D rozpocznie we współpracy z Wydziałem Filozofii KUL realizację jednego z kluczowych dla firmy projektów z obszaru sztucznej inteligencji – systemu inteligentnego wyszukiwania Search Insights (SI). Projekt jest w dużej części finansowany przez PARP.

Drugim celem MDC jest umożliwienie ambitnym studentom praktycznego sprawdzenia swoich umiejętności w szerokiej gamie technologii informatycznych używanych w MakoLabie. Bez wątpienia jest to, tak dla MakoLabu jak i dla naszych studentów, szansa na intensywny rozwój! W tym roku praktyki w MakoLabie podjęło siedmioro studentów Kognitywistyki i Informatyki KUL. Część z nich została zaproszona do Łodzi, do głównej siedziby firmy, gdzie mogli szlifować swoje umiejętności w zakresie front-endu. Pozostali mieli możliwość praktykowania w Lublinie pod okiem pracowników MakoLab R&D zapoznając się z tajnikami SEO i sposobami tworzenia markupu z wykorzystaniem słownika schema.org.

I wreszcie trzecim celem MDC jest stanie się trampoliną dla średnio i bardzo doświadczonych informatyków, którzy chcieliby doskonalić swoje umiejętności w świetnie rozwijającej się firmie informatycznej. Poza członami zespołu R&D, MDC zatrudnia obecnie czworo specjalistów z obszarów front-endu oraz .Net.

Zapraszamy wszystkie osoby zainteresowane współpracą z MDC do kontaktu (tel. 532 759 508, e-mail: office@makolab.com).

Robert Trypuz

Galeria zdjęć z otwarcia MDC w Lublinie.

 

http://biuroprasowe.makolab.com/22340

Wydział Filozofii oraz ArgDiaP – ogólnopolska inicjatywa poświęcona argumentacji, dialogowi i perswazji wspierająca badania argumentacji zapraszają na piętnastą konferencję z cyklu ArgDiaP pt. Argumentacja i retoryka klasyczna. ArgDiaP 2017. Konferencja odbędzie się na KULu w dniach 25-26 października 2017 r.

Argumentacja i retoryka klasyczna. ArgDiaP 2017

Argumentacja i retoryka klasyczna. ArgDiaP 2017. Pobierz [jpg] [png] [pdf]

Argumentacja i retoryka klasyczna. ArgDiaP 2017

Program

25 PAŹDZIERNIKA 2017

Centrum Transferu Wiedzy, s. 408

 

  • 08.30 | Warsztaty z argumentacji i krytycznego myślenia „Argumentacja na lekcjach języka polskiego i matematyki jako sposób rozwijania umiejętności złożonych” [Instytut Informatyki UMCS, ul. Akademicka 9]

 

  • 11.45 | Otwarcie konferencji przy kawie i ciastku
  • 12.00 | Maria Załęska (UW) Retoryczne wzorce przekazywania wiedzy
  • 12.50 | Marek Lechniak, Andrzej Stefańczyk (KUL) Strategie argumentacji w teorii retoryki Arystotelesa: entymemat pozorny i entymemat obalający
  • 13.15 | Marcin Selinger (UWr) Zasada proporcjonalności w badaniach nad siłą argumentacji

 

  • 14.40 | Jakub Lichański (UW) Retoryka, matematyka i dowodzenia. Wprowadzenie do dyskusji
  • 15.05 | Jolanta Rytel (UKSW) Uwzględnianie perspektywy odbiorcy w tekstach argumentacyjnych tworzonych przez uczniów trzecich klas szkół podstawowych
  • 15.30 | Krzysztof A. Wieczorek (UŚ) Ocena argumentów w kontekście nauczania krytycznego myślenia

 

  • 16.30 | Sesja panelowa (przewodniczący: Michał Federowicz & Katarzyna Budzyńska) Argumentacja jako narzędzie porządkowania świata. Perspektywa edukacyjna. Paneliści: Marcin Karpiński (SEPAFWiUW), Krzysztof Biedrzycki (UJ), Maria Załęska (UW, PTR), Piotr Francuz (KUL), Zbigniew Marciniak (UW)

 

26 PAŹDZIERNIKA 2017

Centrum Transferu Wiedzy, s. 114

  • 09.00 | Piotr Francuz (KUL) Dlaczego ludzie mają trudności ze zrozumieniem przekazów audiowizualnych?
  • 09.50 | Piotr Lewiński (UWr) Retoryka i argumentacja wizualna na przykładzie okładek tygodników
  • 10.15 | Filip Kobiela (AWF Kraków) Argument z (anty)-autorytetu
    a typologia autorytetów prawdziwych i fałszywych
  • 10.40 | Szymon Makuła (UŚ) Wszyscy jesteście masonami, czyli argumentacja ad hominem a teorie spiskowe

 

  • 11.30 | Joanna Skulska, Janusz Świniarski (WAT) Teoria argumentacji i retoryka w wojnie informacyjnej
  • 11.45 | Paweł Kawalerski (WAT) Retoryka wojny informacyjnej – postulaty teoretyczno-metodologiczne
  • 12.00 | Damian Grzegorz Dzierżyński (WAT) Retoryka wojny informacyjnej – niszczenie toru informacyjnego
  • 12.15 | Dawid Dymkowski (WAT) Retoryka wojny informacyjnej – niszczenie toru energetycznego
  • 12.30 | Anna Bendrat (UMCS) Ciało – język – kultura: #body w narracjach internetowych jako metafora poszukiwania życiowej perfekcji
  • 12.55 | Barbara Ścigała-Stiller (IJP PAN) Rola argumentacji w procesie przekonywania i motywowania do działania stosowana na fanpage’ach przez trenerki fitness i trenerów personalnych

 

  • 14.20 | Wojciech Suchoń (UJ) Marka Tokarza Teoria Sytuacji
  • 15.10 | Robert Kublikowski (KUL) Rozumowanie materialne z perspektywy inferencjalizmu znaczeniowego Roberta B. Brandoma
  • 15.35 | Joanna Kiereś-Łach (WSPA) Rola argumentów etotycznych w perswazji. Stanowisko Chaima Perelmana
  • 16.30 | Łukasz Perlikowski (UMK) Dialektyka racjonalności jako teoria argumentacji
  • 16.55 | Natalia Żyluk, Dorota Żelechowska, Mariusz Urbański (UAM) „Find Out” – narzędzie do badania rozumowań abdukcyjnych
  • 17.20 | Olena Yaskorska, Katarzyna Budzyńska (IFiS PAN) Metoda dla konstrukcji i formalizacji opisu dialogów naturalnych
  • 17.45 | Agnieszka Budzyńska-Daca (UW), Martin Hinton (UŁ) Strategie perswazyjne w polskich i amerykańskich mowach do wyborców w czasie debat finałowych

 

Argumentacja i retoryka klasyczna. ArgDiaP 2017

 

From: Cognitive task information is transferred between brain regions via resting-state network topology

Measuring information transfer through activity flow mapping and cognitive task information decoding. a Computational principle of activity flow mapping, as used by Cole et al.14. Adapted with permission from Cole et al. Activity in a held-out region is predicted by computing the linear weighted sum of all other regions’ activity weighted by those regions’ resting-state FC estimates with the held-out region (the held-out region’s activity is not included when computing the predicted activity of that region, thus avoiding a circular prediction). b Region-to-region activity flow mapping between vertices/voxels of isolated regions (“many-to-many” rather than “all-to-one” mapping of regions). Mathematically, we predict the activation pattern in Region B by computing the dot product of Region A’s activation pattern vector with the vertex-to-vertex resting-state FC matrix between Region A and B. c Information transfer mapping, which involves region-to-region activity flow mapping and representational similarity analysis (information decoding/classification) on held-out data. To test the transfer of task information from Region A to Region B, we compare the predicted activation pattern of Region B (mapped using Region A’s activation pattern) to the actual task activation pattern of Region B for all task conditions using a spatial Spearman’s rank correlation. For every prediction, spatial correlations to the task prototypes are computed and the information transfer estimate is measured by taking the difference of the correctly matched spatial correlation to the average of the incorrectly matched (mismatched) spatial correlations. Here, we depict the approach for only two task conditions.

Cognitive task information is transferred between brain regions via resting-state network topology

  • Takuya Ito, Kaustubh R. Kulkarni, Douglas H. Schultz, Ravi D. Mill, Richard H. Chen, Levi I. Solomyak & Michael W. Cole
  • Nature Communications 8, Article number: 1027 (2017)
  • doi:10.1038/s41467-017-01000-w

 

The human brain is thought to be a distributed information-processing device, its routes of information transfer constituting a core feature that determines its computational architecture. Many studies have used correlations among resting-state functional MRI (fMRI) time series to study functional connectivity (FC) in the human brain1 (see ref. 1. for review). It remains unclear, however, if these resting-state FC routes are related to the brain’s routes of cognitive information transfer. Evidence that group and individual differences in resting-state FC correlate with cognitive differences2,3,4 suggests that there is a systematic relationship between resting-state FC and cognitive information processing. However, without linking FC to information transfer, it remains unclear whether or how resting-state FC might mechanistically contribute to neurocognitive computations. Additionally, while a number of studies have shown that task information representations are distributed throughout the brain5,6,7,8, such studies have yet to reveal how these distributed representations are coordinated, and how information in any one brain region is used by other brain regions to produce cognitive computations9. Other studies investigating interdependence of brain regions during tasks (rather than during rest) have typically emphasized statistical dependencies between regional time series10,11,12, rather than the mechanistic transfer of task-relevant information content (reflected in task activation patterns13) between those regions. Thus, it remains unclear whether or how the network topology described by either resting-state or task-evoked FC is relevant to the neurocognitive computations underlying task performance.

Here, we provide evidence for a network mechanism underlying the transfer and coordination of distributed cognitive information during performance of a variety of complex multi-rule tasks.

 

Kategoria „A” dla Wydziału Filozofii KUL!!!

Z radością informujemy, że Wydział Filozofii KUL otrzymał kategorię „A” w ramach kompleksowej oceny działalności naukowej za lata 2013-2016, przeprowadzonej w 2017 roku przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Wydział cieszy się niezmiennie wysoką kategorią naukową – w poprzednich ocenach parametrycznych za lata 2009-2012 oraz 2005-2008 MNiSW przyznało mu również odpowiednio kategorię „A” i „1”.

Wyniki kompleksowej oceny jakości działalności naukowej lub badawczo-rozwojowej jednostek naukowych 2017

 

 

W ramach organizowanej w dniach 20-22 października 2017 r. III Konferencji Avant. Trends in Interdisciplinary Studies pt. Understanding Social Cognition Wydział Filozofii i Kognitywistyka KUL zapraszają w sobotę, 21 października, na specjalną konferencję mindreadingowi.

Special Session on Mindreading

Wśród zaproszonych gości konferencji znaleźli się: Francisco Pons, Arkadiusz Gut, Małgorzata Stępień-Nycz, Marta Białecka-Pikul, Albert Newen, Tik-Sze Carrey Siu, Him Cheung, Maciej Haman, Agnieszka Pluta, Marta Białecka-Pikul, Arkadiusz Białek, Magdalena Kosno, Julia Wolf, Joanna Klara Teske.

 

  • pobierz [jpg]  [png]  [pdf]

    Special Session on Mindreading. Zaproszenie

    Special Session on Mindreading. Zaproszenie

  • Special Session on Mindreading

    FIRST PART 10.45-13.00   |   CINEMA HALL  |   LEVEL -1

    • Arkadiusz Gut, Him Cheung ˗ Theory of mind and culture. Introduction
    • Francisco Pons ˗ Teaching emotion understanding
    • Małgorzata Stępień-Nycz, Marta Białecka-Pikul ˗ Test of emotion comprehension: the Polish adaptation
    • Albert Newen ˗ Person Model Theory of Understanding Others: An alternative account
    • Robert Mirski ˗ Foundational problems with Bayesian inference models of the development of social cognition
    • Krystian Macheta, Arkadiusz Gut, Robert Mirski, Jakub Janczura ˗ Child’s emotion understanding: developmental trajectory

     

    SECOND PART 15.15-17.45  |  MEDIA LIBRARY  |  LEVEL -1

    • Tik-Sze Carrey Siu, Him Cheung ˗ Developmental continuity in mental state understanding
    • Maciej Haman, Agnieszka Pluta ˗ Neurocognitive mechanisms of theory of mind development at the transition stage: Outline of a new fNIRS imaging project
    • Marta Białecka-Pikul, Arkadiusz Białek, Magdalena Kosno ˗ The role of the ability to point informatively in false belief understanding in 3 year olds
    • Julia Wolf ˗ False-belief understanding: cognitive and situational factors trigger the development
    • Joanna Klara Teske ˗ Literature, cognition and theory of mind
    • A discussion of M. Haman and A. Gut’s article ‚Children’s understanding of opacity’

     

  • pobierz [jpg]  [png]  [pdf]

    Special Session on Mindreading. Program

 

 

 

Understanding Social Cognition. Trends in Interdisciplinary Studies